CarpetU2 - Το μεγαλύτερο διαδικτυακό κατάστημα χειροποίητων χαλιών στην Ευρώπη

H εταιρεία Tabatabaee που εδώ και πάνω από είκοσι χρόνια προμηθεύει όλη την Ελλάδα αλλά και το εξωτερικό με χειροποίητα περσικά χαλιά υψηλής ποιότητας πραγματοποιεί τώρα το επόμενο μεγάλο της βήμα. Το ολοκαίνουργιο διαδικτυακό κατάστημα CarpetU2 άνοιξε τις πύλες του, δίνοντάς σας τη δυνατότητα να περιηγηθείτε στο μαγικό κόσμο του χειροποίητου χαλιού και να κάνετε τις αγορές σας από την άνεση του σπιτιού σας εύκολα, γρήγορα και με σαφάλεια. Επισκεφθείτε τώρα το CarpetU2 στη διεύθυνση και αποκτήστε πρόσβαση στη μεγαλύτερη συλλογή χειροποίητων χαλιών κι όπως πάντα στις φθηνότερες τιμές που υπάρχουν.

Οι συμβολισμοί στην ύφανση των χειροποίητων χαλιών συναρπάζουν

Τα διάφορα σύμβολα που βρέθηκαν και υφαίνονται και σήμερα σε χαλιά, είναι διαχρονικά και είναι στοιχεία πολιτισμών της Ανατολής. Σύμβολα και σχέδια που χρησιμοποιούνται σήμερα από υφάντριες στα χαλιά της Ανατολής διαφόρων περιοχών, είναι στοιχεία αρχαίας πολιτιστικής ανταλλαγής που γινόταν στις περιοχές από όπου περνούσε ο δρόμος το μεταξιού.

Ο Δρόμος του Μεταξιού ήταν μεγάλης εμπορικής σημασίας και διαπολιτισμικής επικοινωνίας και επιρροών. Διακοσμητικά μοτίβα και συμβολισμοί που βρέθηκαν στα σύγχρονα ανατολίτικα χαλιά θα πρέπει συνεπώς να θεωρηθούν ότι αντικατοπτρίζουν την παλιά εποχή πριν την συγχώνευση των διαφόρων συστημάτων και πεποιθήσεων και δεν έχουν απαραίτητα μια σημερινή συγκεκριμένη θρησκευτική ή πολιτιστική σημασία. Το Δέντρο της Ζωής, χρονολογείται από την αρχαία Μεσοποταμία και συμβολίζει, την αθανασία, την σοφία, την προστασία, την δύναμη, την γενναιοδωρία, την ομορφιά. Συμβολική παρουσία του Δημιουργού. Ένα δέντρο χάνει τα φύλλα του και μεγαλώνει νέα, κάνει φρούτα που έχουν τους σπόρους, οι οποίοι περιέχουν την ουσία του δέντρου, και με αυτά πετυχαίνει την συνεχή αναγέννηση του και αποτελεί ισχυρό σύμβολο της αθανασίας. Το δέντρο αντιπροσωπεύει επίσης τους ανθρώπους που έχουνε αναπτύξει τις ρίζες τους για να ενισχύσουν τον κορμό τους και να επεκταθούν μεγαλώνοντας σε ένα ευρύτερο όραμα της ζωής.

Συχνά βλέπουμε ζωικά μοτίβα-παραστάσεις σε νομαδικά Περσικά χαλιά και σε ολομέταξα αριστουργήματα. Το Παγώνι εμφανίζεται στην μυθολογία των πολιτισμών της Ανατολής ως ιερό πουλί και συχνά αναπαριστάτε στο σχεδιασμό χαλιών. Το Περιστέρι είναι σύμβολο της ειρήνης και καλός οιωνός. Ο Πετεινός εκπροσωπεί τον διάβολο και υφαίνεται σε χαλιά για να προστατεύει τον ιδιοκτήτη του από το κακό μάτι. Άγρια θηρία όπως λιοντάρια, αρπακτικά πτηνά όπως γεράκια ή αετοί συμβολίζουν το θάρρος, τη νίκη και την δόξα.

Ο Ερωδιός συμβολίζει τη μεγάλη διάρκεια ζωής. Η χτένα σημαίνει καθαριότητα, ενώ το ξίφος συμβολίζει την υπέρτατη εξουσία. Το ρόδι φέρνει πλούτο και αφθονία και το γαρύφαλλο ευτυχία και σοφία. Το ψάρι είναι σύμβολο της οικογενειακής ευτυχίας ενώ οι καμήλες συμβολίζουν τον πλούτο. Ο Λωτός συμβολίζει την καθαρότητα, το λουλούδι Ίρις την ελευθερία, το Κυπαρίσσι την αθανασία, ο Κρίνος την καθαρότητα, το Μπαμπού πλούτο και τιμή, η Ιτιά τον διαλογισμό και το λουλούδι Παιωνία την τάξη και τον πλούτο. Το Botah , ένα είδος φοίνικα, συμβολίζει την γονιμότητα, την φωτιά. Το κεντρικό σχέδιο ενός χαλιού, το μεταγιόν, συμβολίζει το μάτι του Θεού που βλέπει τα πάντα. Επίσης συμβολίζει την μήτρα, την αρχή της ζωής.

ΣΥΜΒΟΛΙΣΜΟΣ των ΧΡΩΜΑΤΩΝ Κόκκινο ευτυχία, χαρά. Κίτρινο εξουσία, δόξα. Μπλέ μοναξιά, αλήθεια. Καφέ γονιμότητα Πορτοκαλί αφοσίωση, ευσέβεια. Πράσινο παράδεισος, ιερό χρώμα. Μαύρο Καταστροφή Άσπρο καθαρότητα, ειρήνη, θλίψη

Ο μύθος...

Η θεά Αθηνά, η θεά της σοφίας και της νόησης, χάρισε στους ανθρώπους την γνώση της υφαντικής τέχνης. Η υφαντική τέχνη, στο μύθο, ταυτίζεται και προσωποποιείται έμμεσα, στο πρόσωπο μιας υφάντριας, της Αράχνης. Ο κόσμος έμαθε να υφαίνει υφάσματα -και να κατασκευάζει με αυτά ρούχα- αλλά και στρωσίδια και χαλιά, που θα έντυναν ανάλογα με την ποιότητα των νημάτων, από τον πιο ταπεινό πολίτη, μέχρι τον πλουσιότερο βασιλιά. Οι άνθρωποι, άρχισαν να βάφουν τα διάφορα νήματα, με φυτικά χρώματα, αλλά και με χρώματα που προέκυπταν από χημικές διεργασίες του χαλκού, του σιδήρου και άλλων μετάλλων. Οι τεχνίτες της υφαντικής ήταν πολλοί, αλλά και κάθε γυναίκα ήξερε να υφαίνει όσα χρειαζόταν για το σπίτι, ακόμη και αν ήταν βασίλισσα .

Κάποια υφάντρια όμως, είχε τόσο μεγάλη επιδεξιότητα και ικανότητα στην υφαντική, που το όνομα της είχε γίνει γνωστό, στα πέρατα της οικουμένης το όνομα της υφάντριας, ήταν Αράχνη. Ήταν κόρη του Ίδμωνα, ενός ταπεινού εμπόρου πορφυρών νημάτων, και ζούσε στη χώρα της Λυδίας, στην περιοχή της Μυγδονίας. Στα χέρια της ο αργαλειός, αποκτούσε λαλιά - ενώ τα σχέδια που αποτύπωνε στα υφαντά της - εξιστορούσαν ιστορίες για θεούς, ήρωες, αθανάτους και θνητούς. Τόσο μεγάλη φήμη είχε αποκτήσει με την επιδεξιότητα της, που όλες οι οικοδέσποινες της Μυγδονίας, της ανέθεταν εργασίες για τα πλούσια σπίτια της περιοχής. Ακόμη και οι Νύμφες στα γόνιμα εδάφη του Τμώλου της Λυδίας, εγκατέλειπαν τους πολύβλαστους αμπελώνες τους και πήγαιναν να επιβεβαιώσουν την επιδεξιότητα της Αράχνης.

Ο ίδιος ο φωτεινός θεός - ποταμός Πακτωλός, εγκατέλειπε τα δροσερά, τρεχούμενα, χρυσοφόρα νερά του και ρεύματα, για να θαυμάσει τα υφαντά της Αράχνης, ή για να παρατηρήσει πως περιστρέφοντας το χονδροειδές μαλλί στα επιδέξια δάκτυλα της, με χαριτωμένες κινήσεις, το λέπτυνε και το τύλιγε σε μικρά κουβάρια, ή πως με τη βελόνα της κεντούσε το ύφασμα.

Όλη αυτή η φήμη που είχε αποκτήσει και η αποδοχή της από ανθρώπους και θεούς ακόμη, έγιναν αιτία, να γίνει υπερόπτης η Αράχνη και συνέχεια υπερηφανευόταν, ότι γνώριζε την τέχνη της υφαντικής, καλύτερα και από την ίδια τη θεά Αθηνά που την χάρισε και την δίδαξε, στους ανθρώπους. Δεν αποδεχόταν η άμυαλη κόρη, πως όλες τις κινήσεις της, σοφά καθοδηγούσε η ίδια η θεά Αθηνά, και αρνιόταν πεισματικά να μοιραστεί την φήμη της με την θεά. Αντίθετα, προκλητικά καλούσε τη θεά να έρθει και να συναγωνιστεί μαζί της στην υφαντική. Αν με νικήσει η θεά, ας τα χάσω όλα, αρκεί να αποδείξει πως είναι καλύτερη μου.

Η θεά βλέποντας την υπεροψία της Αράχνης, μεταμορφώθηκε σε γριά, με μακριά γκρίζα μαλλιά και μπαστούνι να υποβαστάζει τα άκρα της, θέλοντας να συνετίσει με τα σοφά της λόγια την κοπέλα. "Αγαπητό μου παιδί, η εμπειρία έρχεται με τα χρόνια και τα γεράματα δεν είναι η αιτία κάθε ασθένειας, γι' αυτό να μην περιφρονήσεις τα λόγια μου. Δεν πειράζει να επαινείς τον εαυτό σου στους θνητούς, καθώς τα ευκίνητα δάκτυλα σου με επιδεξιότητα περιστρέφουν το μαλακό μαλλί, αλλά δεν πρέπει να απαρνιούνται οι θνητοί, την αξία της τέχνης της θεάς Αθηνάς, που την προσέφερε στους ανθρώπους. Αν ζητήσεις κόρη μου συγχώρεση, η θεά θα σου την χορηγήσει ."ράχνης, στην υφαντική.

Το πρόσωπο της Αράχνης σκοτείνιασε, κοίταξε την γριά κακόβουλα και της πέταξε ένα κουβάρι νήματος που κρατούσε στο χέρι της. Θα μπορούσε η θεά να σταματήσει το χέρι που την απειλούσε, αλλά άκουσε την Αράχνη να φωνάζει, τρέμοντας από θυμό, ότι "η ανόητη παραμένει ανόητη - φθαρμένη και άμυαλη λόγω ηλικίας, που είναι η κακοτυχία της. Άφησε γριά την κόρη και τις νύφες σου, αν τις έχουν ευλογήσει οι θεοί, να ωφεληθούν εκείνες από τα λόγια σου. Η γνώση μου στην υφαντική είναι τεράστια και η γνώμη μου αμετάβλητη και τα λόγια σου γριά δεν θα μεταβάλλουν τις απόψεις μου. Σύρε και συμβούλεψε τη θεά να έρθει εδώ η ίδια και να μην αποφεύγει τον συναγωνισμό". Ακούγοντας τις φράσεις της Αράχνης, η θεά άλλαξε μορφή και από ηλικιωμένη γυναίκα, εμφανίστηκε με την αληθινή της μορφή.

Όσοι βρέθηκαν εκεί, ακόμη και οι Νύμφες της Μυγδονίας, ξαφνιάστηκαν, αλλά η Αράχνη στεκόταν προκλητικά μπροστά στη θεά, αν και αρχικά πάνιασε από το φόβο της, μετά χλόμιασε και κοκκίνισε και μετά απρόθυμα, όρμησε πάνω στην καταστροφή της, διότι δεν είχε σκοπό να χαρίσει τη νίκη στη θεά. Αμέσως η θεά και η Αράχνη έπιασαν θέση στους αργαλειούς τους. Μυριάδες αποχρώσεις νημάτων, αποτυπώθηκαν πάνω στα υφαντά, βασιλική πορφύρα, όλα τα χρώματα του ουράνιου τόξου - όταν εμφανίζεται στον ουρανό και ακτινοβολεί τις ακτίνες του που απεικονίζονται στην υγρή ατμόσφαιρα, διαδίδοντας πλήθος αποχρώσεων, αρμονικά ανακατεμένες - χιλιάδες αποχρώσεις συνδυασμένες με χρυσό, κάνοντας τους ιστούς να λάμπουν. Η Αθηνά ύφανε τον Αθηναϊκό λόφο του Άρεως, όπου ο Κέκροπας έκτισε την Ακρόπολη του και ύφανε τους αγώνες για το όνομα της πόλης. Δώδεκα ουράνιοι θεοί, περιέβαλλαν το Δία στους υψηλούς θρόνους, καθέναν με τα χαρακτηριστικά του γνωρίσματα, όσο καλύτερα μπορούσαν να υφανθούν και να διακριθούν.

Ο Ποσειδώνας χτυπά το βράχο με την τρίαινα του, ένα άγριο άλογο ξεπηδά μπροστά του και το χαρίζει στο λαό των Αθηνών, απαιτώντας να δοθεί το όνομα του στην πόλη, ως αντάλλαγμα για το δώρο που προσέφερε. Έπειτα η Αθηνά ύφανε το πορτραίτο της, φορώντας ασπίδα και κρατώντας λόγχη αιχμηρή στο χέρι και κράνος στο κεφάλι. Χτυπά με την λόγχη της την εύφορη γη και ξεπηδά ένα κλαδί ελιάς, που αρχίζει να βλαστάνει και να καρποφορεί. Οι δώδεκα θεοί, εμφανίστηκαν και έκριναν, ότι η ελιά ως δώρο ξεπέρασε το άλογο του Ποσειδώνα. Η Αθηνά ανταγωνίστρια της Αράχνης και στη φήμη της, στις τέσσερις γωνίες του υφαντού της, ύφανε διάφορες σκηνές.

Στη μια γωνία ύφανε τη Ροδόπη και τον Αίμο, βουνά που πρώτα ήταν άνθρωποι, αλλά ως τιμωρία μεταβλήθηκαν σε άκαμπτες ορεινές μορφές, όταν επεδίωξαν να συναγωνιστούν τους υψηλούς θεούς. Στην άλλη γωνία, ύφανε την Ήρα που μεταμόρφωσε μια πυγμαία γυναίκα που καυχήθηκε πως είναι ωραιότερη από τη θεά Ήρα και ίση με τους θεούς, σε (πουλί)γερανό. Στην τρίτη γωνία, ύφανε την ιστορία της Αντιγόνης, απογόνου του Λαομέδοντα και του Ιλίου, που τόλμησε να καυχηθεί και να συγκριθεί με την ΗΡΑ την μητέρα των Θεών, εγκωμιάζοντας συνεχώς την ομορφιά της. Η θεά την μεταμόρφωσε σε πελαργό με άσχημο μακρύ ράμφος και άσπρα φτερά γέμισαν τους καλλίγραμμους ώμους της. Σε ένα μέρος της γωνίας, ύφανε την ιστορία του Κινύρα, που έκλαιγε στα σκαλοπάτια του ναού της Αφροδίτης, όπου ήταν καταδικασμένες οι τρεις κόρες του να επιδίδονται στην ιερή πορνεία. (Ο Κινύρας θεωρείται πατέρας του Άδώνη).

Η θεά τελείωσε το υφαντό της, εξωραΐζοντας την περιφέρεια του, με τα κλαδιά της ειρηνικής ελιάς, που εκείνη χάρισε στους ανθρώπους. Η Αράχνη, ύφανε πρώτα την ιστορία της Ευρώπης που την εξαπάτησε ο Δίας και τόσο τέλεια ήταν η τέχνη της που ο ταύρος που ξεπεταγόταν μέσα από τα κύματα έμοιαζε αληθινός καθώς άρπαζε την Ευρώπη που τρομαγμένη καθόταν στην πλάτη του, καλώντας σε βοήθεια τις συντρόφους της.

Ύφανε την Αστερία καθώς την άρπαζε ο αετός, την Λήδα που δέχτηκε τα ερωτικά σκιρτήματα του Δία, που πήρε την μορφή κύκνου και την Αντιόπη που της εμφανίστηκε ως σάτυρος και γέννησε δίδυμα αγόρια. Ύφανε την Αλκμήνη, στην οποία εμφανίστηκε με τη μορφή του Αμφιτρύωνα, την Δανάη που ο Δίας την αγκάλιασε με την μορφή χρυσής βροχής και την Αίγινα που την κυνηγούσε στα νερά του Αιγαίου. Ο Δίας ως ποιμένας εμφανίστηκε στην Μνημοσύνη και στην Περσεφόνη ως φίδι. Σε άλλο σημείο του ιστού της η Αράχνη ύφανε σκηνές από τα ερωτικά πάθη του Ποσειδώνα.

Ύφανε σκηνές από τα ερωτικά πάθη του Ποσειδώνα, που παρουσιάστηκε ως ταύρος στην παρθένα Άρνη, που την αγαπούσε τρελά, ενώ ως Ενιπεύς γέννησε τα γιγαντιαία δίδυμα αγόρια, τους Αλωάδες, και ως άλογο έσμιξε με την καρποφόρο Δήμητρα. Ως κριάρι εμφανίστηκε στην Βισάλτη, ως πουλί αιωρήθηκε γύρω από τη Μέδουσα, που έγινε μητέρα του πρώτου φτερωτού αλόγου, του Πήγασου, ενώ ως δελφίνι αθλητικό, έσμιξε με τη νύμφη Μελανθώ. Όλες οι σκηνές ζωντάνευαν σαν αληθινές μέσα από το υφαντό της Αράχνης. Παρουσίασε και τον Απόλλωνα, να μεταμορφώνεται και να παίρνει διάφορες μορφές, άλλοτε ως αγρότης, χωρικός, άλλοτε ως γεράκι, κάποτε σε καστανόξανθο μεγάλο λιοντάρι.

Εξαπάτησε την Ίσιδα ως ποιμένας Βάκχος, μεταμορφώθηκε σε τράγο, ως τσαμπί σταφύλι εξαπάτησε την όμορφη Ηριγόνη. Ο Κρόνος ως άλογο με διπλή υπόσταση εξαπάτησε τον Χείρωνα. Η Αράχνη για να ολοκληρώσει το υφαντό της, ύφανε γύρω γύρω στις άκρες, γιρλάντες λουλουδιών και φύλλα κισσών. Το υφαντό της Αράχνης αποδείχτηκε ότι ήταν ωραιότερο από της Αθηνάς. Η θεά μη μπορώντας να επικρίνει την τέλεια τέχνη, εξοργίστηκε με την ικανότητα και την επιδεξιότητα της Αράχνης, έσκισε το υφαντό της, καταστρέφοντας κάθε σκηνή που απεικόνιζε και με τη σαΐτα που κρατούσε στο χέρι της, χτύπησε δυνατά στο κεφάλι, την Αράχνη .

Η Αράχνη δεν άντεξε την προσβολή και έδεσε στο λαιμό της ένα σχοινί και κρεμάστηκε. Η Αθηνά είδε με οίκτο το άψυχο κορμί της κοπέλας και αποφάσισε να την μεταμορφώσει σε ένα μικρό ζωύφιο, την αράχνη, λέγοντας: "θα ταλαντεύεσαι σ' ένα νήμα σε όλη σου τη ζωή". Με ένα εκχύλισμα βοτάνων της Εκάτης, ψέκασε το κορμί της κοπέλας και την μεταμόρφωσε σε αράχνη, που ακούραστα υφαίνει πανέμορφους ιστούς. Ο μύθος είναι ελεύθερη διασκευή, μύθων του Οβίδιου και του Πλίνιου του πρεσβύτερου.

Πληροφορίες για τα Περσικά Χαλιά

Στο Ιράν (Περσία) η τέχνη της ύφανσης χαλιού θεωρείται από τις περισσότερο βαθιά ριζωμένες τέχνες στη λαϊκή κουλτούρα και παράδοση, και χρονολογείται από αρχαίους χρόνους (το χαλί Pazyryk για παράδειγμα είναι 2500 ετών, καθώς η ύφανσή του υπολογίζεται στα 500 π.Χ). Υπάρχουν περίπου 1,2 εκατομμύρια υφαντουργοί στο Ιράν οι οποίοι τροφοδοτούν με χειροποίητα χαλιά τόσο την εγχώρια όσο και τη διεθνή αγορά.

Η χώρα παράγει περίπου πέντε εκατομμύρια τετραγωνικά μέτρα χειροποίητων χαλιών ετησίως -τα τρία τέταρτα της συνολικής παραγωγής στον κόσμο- και το 80% αυτών πωλείται στις διεθνείς αγορές. Oι εξαγωγές του Ιράν σε χειροποίητα χαλιά υπολογίζονται περίπου στα 450εκ δολάρια τον χρόνο, ή διαφορετικά στο 30% της παγκόσμιας αγοράς. Το Ιράν εξάγει χαλιά σε περισσότερες από 100 χώρες μετατρέποντάς το χειροποίητο χαλί στο κύριο εξαγωγικό είδος μετά το πετρέλαιο.

Τον τελευταίο καιρό τα Περσικά χαλιά έχουν να ανταγωνιστούν χαλιά που παράγονται σε άλλες χώρες, τα οποία είναι από τη μία πλευρά αντίγραφα των Περσικών αυθεντικών αρχέγονων σχεδίων, και από την άλλη φθηνότερα υποκατάστατα. Αξίζει να σημειωθεί ότι ακόμα και χαλιά παραστάσεων έχουν αντιγραφεί από υφαντουργικές επιχειρήσεις άλλων χωρών. Τέλος, το Ιράν είναι επίσης ο δημιουργός του μεγαλύτερου χειροποίητου χαλιού στην ιστορία που είναι στα 5.624,9 τετραγωνικά μέτρα.

Η ΠΕΡΣΙΑ ΣΤΡΩΝΕΙ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ ΜΕ ΧΕΙΡΟΠΟΙΗΤΑ ΧΑΛΙΑ

Το μέσο μερίδιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης στον τομέα των εξαγωγών του Ιράν σε χειροποίητα χαλιά, κατά την περίοδο 1988-1994, ήταν περίπου 65%. Το 1988, από 306 εκατομμύρια δολάρια της αξίας των χαλιών που εισήχθησαν από την Ευρώπη, τα 208 εκατομμύρια δολάρια ανήκαν σε περσικά χαλιά. Το 1994, στην Ευρώπη εισάγονται χαλιά αξίας 2.080 εκατ. Δολαρίων, το 62 τοις εκατό των οποίων ήταν περσικά χαλιά. Το Ιράν είχε το μεγαλύτερο μερίδιο στις ευρωπαϊκές εισαγωγές από χαλιά το 1990 με 70 τοις εκατό, ενώ το χαμηλότερο ποσοστό του με 62 τοις εκατό ήταν τα χρόνια 1994 και 1996.

Ο πίνακας δείχνει τη χρηματική αξία των εξαγωγών του Ιράν σε χαλιά .(τα ποσά είναι σε εκατ. δολάρια) Πηγή: Ιρανική Τελωνειακή Διοίκησης

Από τα βάθη των αιώνων ως σήμερα

Η ύφανση του χαλιού στην Περσία είναι από τις τέχνες η οποία είναι βαθιά ριζωμένη στην περσική κουλτούρα, και χρονολογείται από τους αρχαίους χρόνους. (το χαλί Pazyryk είναι 2500 χρόνων , χρονολογείται από το 500 π.Χ). Υπάρχουν περίπου 1,2 εκατομμύρια υφαντουργοί στο Ιράν οι οποίοι τροφοδοτούν με χειροποίητα χαλιά την εγχώρια και διεθνή αγορά. Η χώρα παράγει περίπου πέντε εκατομμύρια τετραγωνικά μέτρα χειροποίητων χαλιών ετησίως, τα τρία τέταρτα της συνολικής παραγωγής στον κόσμο, εκ των οποίων το 80% πωλείται στις διεθνείς αγορές.

Oι εξαγωγές του Ιράν σε χειροποίητα χαλιά είναι περίπου στα 450 εκατομμύρια δολάρια τον χρόνο, ή το 30% της αγοράς στον κόσμο. Το Ιράν εξάγει χαλιά σε περισσότερες από 100 χώρες και αποτελούν κύριο εξαγωγικό είδος μετά το πετρέλαιο. Τον τελευταίο καιρό τα Περσικά χαλιά έχουν έντονο ανταγωνισμό από άλλες χώρες που παράγουν αντίγραφα των Περσικών χαλιών και των αρχικών σχεδίων, καθώς και φθηνότερα υποκατάστατα, ακόμα και χαλιά παραστάσεων έχουν αντιγραφεί από υφαντουργικές επιχειρήσεις άλλων χωρών. Το Ιράν είναι επίσης ο δημιουργός του μεγαλύτερου χειροποίητου χαλιού στην ιστορία που είναι στα 5.624,9 τετραγωνικά μέτρα.

Ziegler - τότε... και σήμερα

Στα 1880, πολλές δυτικοευρωπαϊκές εταιρίες μετακινήθηκαν στην νοτιο-δυτική Περσία για να δημιουργήσουν χαλιά που θα ταίριαζαν περισσότερο στην ευρωπαϊκή αγορά (συγκεκριμένα χρώματα και διαστάσεις).

Η πιο γνωστή από αυτές ήταν η Ziegler & Company, που λειτούργησε στο Ιράν για 50 χρόνια και εισήγαγε δεκάδες χιλιάδες χαλιών στο Λονδίνο και στην Ν. Υόρκη. Στα τέλη του αιώνα η Ziegler είχε περίπου 2.500 αργαλειούς σε περισσότερα από εκατό χωριά γύρω Sultanabad. Στην εικόνα δεξιά βλέπουμε την αυθεντική ετικέτα που είχαν τα χαλιά Ziegler εκείνη την εποχή ενώ στην αριστερή βλέπουμε ένα αυθεντικό Ziegler χαλί του 1880.

Σήμερα γίνονται αντιγραφές των αυθεντικών σχεδίων εκείνης της εποχής, σε χειροποίητα χαλιά που κατασκευάζονται στο Αφγανιστάν. Μπορείτε να δείτε ένα παράδειγμα σύγχρονου Ziegler στην δεξία εικόνα.

ΤΟ ΔΕΝΤΡΟ …της ΖΩΗΣ

Το δέντρο είναι από τα βασικά σύμβολα στις παραδόσεις πολλών λαών. Σε πιο πρωτόγονες εποχές, του δόθηκαν σπουδαίες ιδιότητες όπως Δέντρο της ζωής, Δέντρο της γνώσης, Δέντρο του καλού και του κακού, Δέντρο του θανάτου. Πολύ λαοί, επιλέγουν ένα είδος δέντρου για να συμβολίσει όλες αυτές τις γενικές ιδιότητες κατά τρόπο μοναδικό. Το δέντρο συμβολίζει, κατά μία ευρεία έννοια τη ζωή στο άπειρο, την ανάπτυξη, τη διάδοση, την αναπαραγωγή και την ανανέωση της. Πιστεύεται ότι τα δέντρα έχουν πολλές «ειδικές δυνάμεις». Τα δέντρα επίσης παρείχαν τροφή, ζεστασιά και καταφύγιο στον άνθρωπο μέσα στα χρόνια και ίσως γι’ αυτό έφτασαν να συμβολίζουν τη ζωή στο διηνεκές και την αθανασία. Το δέντρο, με τις ρίζες του μέσα στη γη και τα κλαδιά του υψωμένα προς τον ουρανό, εκφράζει τη σχέση ανάμεσα στους «τρεις κόσμους»: τον κάτω (Κόλαση), τον επάνω (Γη) και τον ουρανό (Παράδεισο). Στο δέντρο αποδίδεται το νόημα του άξονα που ενώνει τους διαφόρους κόσμους και σύμφωνα με τις πεποιθήσεις πολλών λαών, οι Θεοί από τον ουρανό επικοινωνούσαν με τον άνθρωπο μέσω του Δέντρου της ζωής.

«Το ΔΕΝΤΡΟ της ζωής, της γνώσεως του καλού και του κακού ευρίσκετο εν μέσω του Παραδείσου». Το Δέντρο της γνώσης όπως πίστευαν, ήταν κρυμμένο και δε φαινόταν μέχρι τη στιγμή που ο Αδάμ έγινε κτήτορας της αντίληψης του καλού και του κακού, δηλαδή της Γνώσης. Το Δέντρο της ζωής απονέμει την αθανασία, αλλά δεν είναι εύκολο να φτάσει κανείς σε αυτό. Είναι κρυμμένο, ή φυλάγεται από δράκοντες, όπως τα χρυσά μήλα του «Κήπου των Εσπερίδων». Επίσης ο συμβολισμός των δύο δέντρων εμφανίζεται συχνά. Στην Ανατολική είσοδο του Παραδείσου των Βαβυλωνίων υπήρχαν δύο δέντρα: της αλήθειας και της ζωής. Παραλληλισμοί ανάμεσα σε θεούς και δέντρα είναι πολύ κοινό στις μυθολογίες, ο Δίας παραλληλίζεται με τη δρυ και ο Απόλλωνας με τη δάφνη. Η Τούγια από την οικογένεια των κωνοφόρων δέντρων , το οποίο, μοιάζει με το κυπαρίσσι, είναι ένα σύμβολο που εμφανίζεται συχνά υπό διάφορες μορφές στην τέχνη των ανατολικών λαών.

Για τους Πέρσες είναι σύμβολο της αλήθειας, της νεότητας και της ελευθερίας. Σε πολλές ζωγραφιές τους οι Ζωροάστρες απεικονίζουν επίσης ένα μεγάλο κυπαρίσσι ή την τούγιαανάμεσα σε δυο αντιμέτωπαμυθικά όντα. Ένα μοτίβο που πέρασε στους Άραβες και μετά στους Βυζαντινούς .

Η σημασία του Δέντρου της ζωής μπορεί να ερμηνευτεί με πολλούς διαφορετικούς τρόπους. Δεν υπάρχει όμως κάποιος συμβολισμός πιο χαρακτηριστικός για το Δέντρο της ζωής απ’ αυτόν της ισορροπίας και της αρμονίας, αποτέλεσμα πολλών διαφορετικών αντίρροπων δυνάμεων που λειτουργούν στο σύμπαν και παρατηρούνται στη φύση. Σαν αποτέλεσμα αυτών των λειτουργιών είναι και οι ιδιότητες της σοφίας, και της πνευματικής ανάπτυξης,της δύναμης και της μακροζωίας που προσδίδουν στο Δέντρο της ζωής.